سگ بیچون فرایز، یه سگ پفکی، جذاب و عروسکیه که سریع خودش رو تو دل همه جا می‌کنه. این سگ فوق‌العاده زیبا، باهوش، مهربون، برونگرا و بسیار فعال و پر انرژیه. بیچون فرایز بسیار اجتماعیه و از همراهی با آدم‌ها لذت می‌بره. در عین حال که استقلال طلبه ولی به صاحبش وابسته‌ست. خوشحال و آرومه، زیاد پارس نمی‌کنه و زندگی باهاش آسونه.در واقع می‌شه گفت که این سگ، همه فن حریفه. پس با ما در ادامه این مطلب همراه باشید و با ویژگی‌های ظاهری، خصوصیات رفتاری، تغذیه و نحوه نگهداریش آشنا بشید.

نژاد سگ بیچون فرایز

این نژاد سگ، جزو سگ‌های خانگی و گروه سگ‌های عروسکی و از گونه سگ‌های نگهبان و غیر ورزشی شناخته می‌شه.

این سگ‌ها در دهه ۱۹۷۰ محبوبیت عمومی پیدا کردن. گفته می‌شه که نژاد این سگ، در اصل اسپانیاییه. اما اولین سگ این نژاد در کتاب ثبت نژاد فرانسه (LFO) یک بیچون فرایز ماده به نام ایدا (Ida) در ۱۸ اکتبر ۱۹۳۴ ثبت شده.

ویژگی‌های ظاهری سگ بیچون فرایز

این سگ عروسکی، پفکی، سفید و کرکی، بدنی مستطیل شکل و سری متناسب داره و گوش‌های بلند خودش رو می اندازه و اغلب با پودل سفید اشتباه گرفته می‌شه.

بیچون فرایز، با موهای سفید و مجعد، گردن بلند و قوسی شکل، چشمان تیره و گردی که از شیطنت و بازیگوشی برق می‌زنه، دمی که  به زیبایی روی کمرش خم شده و سری که همیشه با غرور و اعتماد به نفس نگه می‌داره از جذاب‌ترین و دوست‌داشتنی‌ترین نژادهای سگ هست.

قد این سگ بین ۲۰ تا ۳۰ سانتی‌متره و ۳ تا ۵.۵ کیلوگرم هم وزن داره. این سگ بین ۱۲ تا ۱۵ سال عمر می‌کنه.

انواع نژاد بیچون؛ یا هم خانواده های آن؟

شباهت زیاد بیچون فرایز؛ با هم خانواده های خودش باعث شده همه فکر کنند که آنها انواع مختلفی دارند. اما در اصل این یک اشتباه و باور غلطه!

در واقع bichon frise از نظر ظاهری با سگ های نژاد:

• لوچن Löwchen
• بولوگنس Bolognese
• هاوانیز Havanese
• کوتون دو تولیر Coton de Tuléar

هم‌خانواده است و به خاطر همین شباهت زیادشون با هم اشتباه گرفته می‌شن. تو شکل زیر می‌تونید تصاویر مربوط به هم‌خانواده‌های سگ بیچون رو ببینید.

البته بعضی از سگ‌های نژادهای دیگه هم هستن که خیلی شبیه به سگ بیچون فرایز bichon frise هستن. ما قبلا توی سایت این سگ‌ها رو به طور کامل معرفی کردیم که شامل:

هستند؛ اما جزو هم خانواده های Bichon Frise نیستند. پیشنهاد می‌کنم درباره این نژادها هم بخونید تا با ویژگی‌هاشون آشنا بشید و ببینید نگهداری از کدوم اون‌ها به سبک زندگی شما نزدیک‌تره.

خصوصیات رفتاری سگ بیچون فرایز

سگی باهوش، با محبت، جسور و سرزنده ‌است و رفتار دوستانه‌ای داره و عاشق فعالیت، جست و خیز و بازی کردنه. شخصیت مستقلی داره ولی وقتی عضوی از یک خانواده باشه که اونو همراه خودش به همه جا می‌بره، خوشحال‌تره.

این سگ، عاشق دوست داشته شدنه و از اینکه در مرکز توجه قرار بگیره لذت می‌بره. این مهارتو داره که با قدرت و شخصیت برنده خودش، نظر همه رو جلب کنه و این موضوع با توجه به اینکه قبلاً توسط سلطنت مورد ستایش قرار می‌گرفته خیلی عجیب نیست.

 سگ بیچون فریز،  ابتدا توسط ملوانان اسپانیایی نگهداری می‌شده اما در قرن ۱۶ مورد توجه اشراف‌زاده‌های فرانسوی قرار می‌گیره. از این نژاد سگ برای بازی در سیرک و همچنین به عنوان سگ نمایشی هم استفاده می‌شه.

 

سگ بیچون فرایز، یک همراه و همدم واقعیه. می‌شه اونو بدون مشکل به هرجایی برد. این سگ نه عصبیه و نه زیاد پارس می‌کنه، بسیار اجتماعی و دوستدار معاشرت با آدم‌هاست و تا وقتی که به اندازه کافی مورد توجه باشه، سگ بی‌دردسریه. اما چون بسیار به صاحبش وابسته‌ست، اگر تنها به حال خودش رها بشه معمولاً از اضطراب جدایی رنج می‌بره.

این نژاد سگ، خواستار محبت بیش از حده و تنهایی یا نادیده گرفته شدن، اونو به یک گیجیِ دیوانه‌کننده می‌رسونه. انقدر که حتی شخصیت مخربی پیدا می‌کنه و هر چیزی رو که جلوی چشمش باشه، می‌جوه و پاره می‌کنه.

پس صاحب این سگ باید خودشو برای یک مسئولیت تمام‌وقت آماده کنه و عشق زیادی به اون بده.

تربیت و آموزش سگ بیچون فرایز

این سگ‌های کوچک، به آسونی تربیت می‌شن. اما نباید انتظار داشته باشین که از بدو تولد عالی باشه، در عین حال که بسیار آموزش‌پذیر هست، می‌تونه یک چالش برای خونه باشه و باید جایگاه خودش رو در خانواده یاد بگیره.

بیچون فرایز بسیار باهوش و زیرکه و برای اینکه یک دوست و همدم خوب برای شما باشه، حتما باید به اون یاد بدید که از شما اطاعت کنه.

اما تربیت سگ؛ کار سخت و دشواری هست به خصوص اگر تازه کار باشید و یا اولین تجربه شما باشد. نگران نباشید، ما اینجا و در کنار شما هستیم تا قدم‌ به قدم پیش بریم و شما بتونید سگ خودتون تربیت کنید. به همین دلیل پیشنهاد می کنم مقاله رو بخونید تا بتونین با مراحل و روش های تربیت سگ بیشتر آشنا بشین.

خلق و خو و چگونگی برقراری ارتباط با دیگران

درسته این سگ جثه‌ی کوچکی داره اما این موضوع نباید شما رو به اشتباه بندازه و تصور کنین که باید بیش از حد، ازش مراقبت کنین، چون باعث می‌شه سگتون خجالتی بزرگ بشه. پس فقط در مواقع لازم ازش مراقبت کنین و  بهش آموزش بدین تا در برخورد با مردم و دیگر حیوانات اعتماد به نفس داشته باشه.

سگ قهدریجانی یکی از نژادهای سگ ایرانیه که به خاطر جثه خیلی بزرگ و شجاعت و حس محافظت بالایی که داره یکی از پرطرفدارترین سگهای گله و سگ نگهبان به شمار میره. امروز قصد داریم در مورد این سگ غول پیکر و شجاع صحبت کنیم و در مورد تاریخچه، ویژگیهای ظاهری و رفتاری و نگهداری نژاد سگ قدرجونی با شما صحبت کنیم. پس در ادامه با ما در پت پرس همراه باشید.

تاریخچه سگ قهدریجانی

خاستگاه اصلی سگ قهدریجانی که در گویش محلی بهش قدرجونی گفته می‌شه شهر قهدریجان از توابع شهرستان فلاورجان در استان اصفهانه. اما امروزه در سرتاسر کشور و در شهرهای مختلف این سگ در موراد مختلف مثل گله داری و نگهبانی مورد استفاده قرار می‌گیره.

از گذشته این نژاد به خاطر ویژگی‌های ممتازی که داره به عنوان سگ گله و نگهبان استفاده میشده و امروزه هم به خاطر محبوبیت بالای این سگ بین دامداران و همینطور باغداران، پرورش دهنده‌های زیادی در همین منطقه قهدریجان اقدام به پرورش و فروش این نژاد سگ می‌کنن. در واقع، مرکز فروش و پرورش این سگ ۵ کیلومتری فلاورجان و ۲۵ کیلومتری شهر اصفهانه.

این نژاد سگ ایرانی به دلیل مستند نبودن تاریخچه پرورش و اثبات اصالت و خلوصش هنوز به عنوان یه نژاد خالص به ثبت جهانی نرسیده. اما خود پرورش دهنده‌های محلی اصفهان معیارهایی برای تشخیص سگ قهدریجانی اصیل و خالص دارن که در ادامه به اونا اشاره می‌کنیم.

ویژگی‌های ظاهری و مشخصات سگ قدرجانی اصیل

سگهای قدرجانی سگهایی فوق‌العاده بزرگ و غول پیکر هستن که حتی دیدنشون هم ترسناکه و هرکسی جرات نزدیک شدن به اونا رو نداره. این نژاد سینه‌ای ستبر و بزرگ، عضلاتی درشت و قوی، پوزه درشت و سیاه، فک پهن و بسیار قوی و قدرت جنگاوری و شجاعت بالایی داره.

قد سگ قدرجونی:

قد سگهای ماده قدرجونی حداقل ۷۰ سانتیمتر و سگهای قدرجونی نر بالای ۷۵ سانتیمتره.

البته چون این نژاد ثبت رسمی نشده اطلاعاتی که در موردش داریم جسته و گریخته است، اما گفته می‌شه که قد سگهای قهدریجانی تا ۹۲ سانتیمتر هم مشاهده شده و اکثر سگهای قدرجونی درجه یک و با اصالت بالا بین ۸۰-۸۵ سانتیمتر قدشونه.

برای اینکه تصور بهتری از قد و بالای این سگهای بزرگ داشته باشید باید بگیم که به طور مثال قد سگ ژرمن شپرد در بیشترین حالت ۶۵ سانتیمتره.

وزن سگ قهدریجانی:

وزن این سگهای بزرگ با توجه به جنسیت و جثه‌ای که دارن متفاوته؛ اما به طور کلی سگهای قدرجونی ماده حدود ۶۰ کیلوگرم و سگهای قدرجونی نر بالای ۶۰ کیلوگرم وزن دارن.

پوشش بدن:

بدن سگهای قدرجونی پوشش بسیار متراکمی داره که باعث می‌شه تحمل بالایی در برابر آب و هوای سرد داشته باشن. همینطور دم این نژاد بسیار پرپشت و به سمت عقب برگشته است که موقع حمله این قوس دم بیشتر هم می‌شه.

سرماخوردگی گربه ها چیست؟

با رسیدن فصل سرما و زمستون سوالی که خیلی از صاحبان گربه از ما می‌کنن اینه که آیا ممکنه گربه‌ام سرما بخوره؟ بیماری سرماخوردگی گربه‌ها چیه؟ چطوری منتقل میشه و چطوری می‌تونم از ابتلای گربه‌م به این بیماری پیشگیری کنم؟ تو این مقاله قراره در مورد بیماری سرماخوردگی در گربه ‌ها صحبت کنیم و پاسخ تمام سوالاتتون رو در این مورد بدیم. پس در ادامه با ما در پت پرس همراه باشید.

دلایل سرماخوردگی گربه‌ها چیه؟

سرماخوردگی در گربه ها عمدتا به خاطر دو نوع ویروس به وجود میاد:

• هرپس ویروس گربه سانان

در ۸۰-۹۰% موارد این دو ویروس علت بروز سرماخوردگی در گربه‌ها هستن؛ با این حال گاهی ممکنه در ۱۰-۲۰% مواقع عوامل عفونی دیگه مثل باکتری‌های بردتلا، کلامیدیا، پاستورلا، مایکوپلاسما و ریوویروس هم باعث سرماخوردگی در گربه ها بشن.

گربه‌ها در تمامی سنین ممکنه مبتلا به این بیماری‌ها بشن؛ اما گربه‌های کم سن و بچه گربه‌ها  چون سیستم ایمنی بدنشون ضعیف‌تره در برابر این بیماری‌ها آسیب پذیرترن.

همینطور گربه‌های پیر، گربه‌های واکسینه نشده و گربه‌های بالغ که به‌ هر دلیلی (مثل بیماری قلبی، مشکل تنفسی، آسم و …) سیستم ایمنی بدنشون ضعیف شده باشه هم ممکنه به این بیماری مبتلا بشن.

آیا سرماخوردگی گربه به انسان منتقل می‌شه؟

با اینکه در فضای وب اطلاعات ضد و نقیضی در مورد سرماخوردگی گربه ها وجود داره، اما باید بدونید که گربه‌ها در واقع نمی‌تونن همون ویروس سرماخوردگی ما آدمها رو بگیرن!

اکثر ویروس‌ها مربوط به یه گونه خاص هستن؛ یعنی آدمها ویروس‌های انسانی رو می‌‍‌گیرن و گربه‌ها هم ویروس‌های گربه‌ای رو.  انتقال بیماری از انسان به گربه و همینطور بالعکس در حالت کلی امکان پذیر نیست.

گربه‌ها هم ممکنه دچار نوعی بیماری بشن که اسم علمیش بیماری ویروسی تنفسی فوقانی گربه‌سانان (FURD) هست و  به سرماخوردگی گربه‌ها معروفه و نوع ویروسش با ویروس سرماخوردگی آدمها فرق داره.

پس اگه خودتون سرما خوردید لازم نیست نگران ابتلای بیماری به گربه عزیزتون باشید. همینطور برعکس اگه گربه‌تون سرما خورده هیچ خطری برای شما نداره.

البته برخی بیماری‌های قابل انتقال بین گربه و انسان هم وجود داره که در مطلب می‌تونید در موردشون اطلاعات بیشتری پیدا کنید.

روش‌های انتقال سرماخوردگی بین گربه‌ها چیه؟

سرماخوردگی در گربه‌ها به شدت مسریه و نحوه انتقال ویروس، تماس مستقیم گربه با یه گربه بیمار و آلوده به ویروسه. ویروس از طریق ترشحات چشم و بینی خارج میشه و در صورت تماس، به گربه بعدی منتقل میشه.

این بیماری در جاهایی که تعداد زیادی گربه نگهداری می‌شن مثل پانسیون‌ها، پناهگاه‌ها، فروشگاه حیوانات و … بیشتر دیده میشه و سریعتر می‌تونه منتقل بشه.

بنابراین خیلی مهمه که گربه‌تون رو از گربه‌های بیمار دور نگه دارید تا خدای نکرده مریض نشه و در صورتی که مجبورید گربه رو چند روزی به بفرستید، حتما یکی از پانسیون‌های خوب و معتبر برای گربه انتخاب کنید. البته بعضی مواقع ممکنه که گربه‌تون توی پانسیون دچار بیماری بشه، پس اگه مجبورید که گربه رو به هتل یا پانسیون ببرید حتما به سطح کیفیت اون پانسیون توجه کنید.

البته این نکته رو هم در نظر بگیرین که بعضی نژادهای گربه مثل گربه پرشین که پوزه کوتاهی دارن بیشتر مستعد ابتلا به سرماخوردگی هستن. اما اگه نحوه مراقبت صحیح از گربه ایرانی پرشین رو بدونین، دیگه جای نگرانی نیست. پس پیشنهاد می‌کنم مقالهبه دقت بخونین تا بتونین از این گربه ملوس ایرانی به خوبی مراقبت کنین.

بازم تاکید می‌کنیم که هیچ کدوم از دو ویروس هرپس ویروس و کلسی ویروس قابل انتقال به آدمها نیستن!

علائم سرماخوردگی گربه‌ها چیست؟

سرماخوردگی در گربه‌ها می‌تونه علائم مختلفی داشته باشه و در هرگربه چند علامت بروز کنه. معمولا ۳ تا ۷ روز بعد از آلوده شدن گربه کم کم علائم خودشون رو نشون می‌دن و دوره بیماری هم بین ۷ تا ۱۰ روز طول می‌کشه.

اما به طور کلی علائم سرماخوردگی در گربه‌ عبارتند از:

• عطسه
• سرفه
• گرفتگی صدا
• خروج ترشحات شفاف تا چرکی از چشم‌ها و بینی
• تب
• کاهش اشتها
• کم آبی و دهیدراته شدن بدن
• احتقان و نفس کشیدن با دهان باز
• تورم و قرمزی چشم
• کوچک شدن چشم و در موارد شدیدتر چسبیدن پلکها به هم
• زخم‌های دردناک در چشم‌ها، بینی یا دهان

درمان سرماخوردگی گربه توسط دامپزشک چطوری انجام می‌شه؟

خوشبختانه در اکثر موارد، سرماخوردگی در گربه‌ها خطر زیادی نداره و در طول ۱-۲ هفته و با سپری شدن دوره بیماری و مراقبت از گربه خودش خوب می‌شه.

 اگه بعد از ۲-۳ روز علائم بهبودی مشاهده نکردید و  یا اگه گربه‌تون یکی از علائم شدیدتر مثل ترشحات و زخم بینی و چشم یا مشکل در تنفس، غذا نخوردن و سرفه شدید رو داره سریعا باید گربه رو پیش دامپزشک ببرید.

دامپزشک با معاینه گربه و مخصوصا چشمها و داهل دهان و با توجه به شدت بیماری درمان لازم رو انجام میده.

سرماخوردگی گربه‌ مثل اکثر بیماری‌های ویروسی درمان خاصی نداره و صرفا با درمان‌های حمایتی می‌شه به بهبود سریعتر این بیماری کمک کرد. البته دامپزشکها با تجویز داروهای ضد باکتریایی از بروز بیماری‌های ثانویه که به خاطر ضعف سیستم ایمنی ممکنه بروز کنن جلوگیری می‌کنه.

اگه داروهایی که دامپزشک تجویز کرده رو بلد نیستید چطوری به گربه‌تون بدید مقاله رو مطالعه کنید.

گربه‌های بالغ و بزرگتر با کمک شما بهتر می‌تونن با این بیماری مقابله کنن؛ اما سرماخوردگی در بچه گربه‌ها خیلی خطرناکتره و می‌تونه حتی باعث مرگش بشه. پس در مورد این بیماری هرچه سریعتر گربه رو پیش دامپزشک ببرید شانس بهبودیش بیشتر می‌شه.

متاسفانه اکثر بچه گربه‌های خیابانی به دلیل فراهم نبودن شرایط مناسب خیلی زود تلف می‌‎شن و می‌میرن.

اکثر گربه‌های مبتلا نیازی به بستری شدن ندارن و دامپزشک با تجویز درمان‌های حمایتی مثل داروهای ضد ویروس (مخصوصا برای هرپس ویروس) و آنتی بیوتیک خوراکی یا چشمی و استفاده از اشتهاآورها برای کمک به غذاخوردن گربه اقدام به درمان این بیماری می‌کنه.

البته شما هم به عنوان صاحب گربه نقش مهمی در بهبود سریعتر سرماخوردگی گربه‌ها دارید که در بخش بعد در موردش صحبت می‌کنیم.

گربه‌ها موجودات خاص، مغرور و مرموزی به نظر می‌رسن و همین موضوع باعث شده باورها و خرافات غلط زیادی در موردشون به وجود بیاد. این باورهای اشتباه که اغلب هیچ دلیل علمی و مستندی ندارن متاسفانه گاهی باعث به خطر افتادن جون این موجودات بیگناه می‌شه. در این مقاله قصد داریم به ۱۰ مورد از رایج‌ترین خرافات و باورهای غلط در مورد گربه بپردازیم و بهتون بگیم که این باورها از کجا شروع شدن و به چه دلیلی کاملا غلط و اشتباه هستن. پس در ادامه با ما در پت پرس همراه باشید.

۱. گربه‌ها بدون موهای سبیل‌ تعادلشون رو از دست می‌دن!

واقعا نمی‌دونم این باور اشتباه از کجا و چطوری شروع شده! بله، گربه‌ها از موهای صورتشون برای حس کردن و موقعیت‌یابی استفاده می‌کنن؛ نه برای حفظ تعادل!

البته جالبه بدونید این موها فقط سبیل نیستن و روی چونه، گونه‌ها و بالای چشمها هم این موهای بلند وجود داره.

با این حال، توصیه می‌کنیم به هیچ وجه سبیل‌های گربه رو کوتاه نکنید؛ چون گربه بهشون نیاز داره و در ضمن کوتاه کردنشون برای گربه دردناکه.

۲. غذای گربه شیره و همه گربه‌ها باید شیر بخورن!

تو خیلی از کارتن‌ها و فیلم‌های دوران کودکی اینطور نشون داده می‌شد که غذای گربه شیره و گربه‌ها باید شیر بخورن! این باور کاملا غلط و اشتباهه.

اولا که شیر گاو کلا برای گربه‌ها مضره. اکثر گربه‌ها به لاکتوز موجود در شیر گاو حساسیت دارن و دچار مشکلات گوارشی مثل اسهال می‌شن.

بچه گربه‌ها تا سن ۲ ماهگی به شیر مادر نیاز دارن، و اگه مادر نداشته باشن فقط باید بهشون شیرخشک مخصوص گربه داد.

پس به هیچ وجه شیرگاو یا بز به بچه گربه ندید! در مقالهطرز شیردادن و زنده نگهداشتن بچه گربه تازه بدنیا اومده تا سن ۱ ماهگی رو توضیح دادیم.

۳. گربه‌ و موی گربه باعث نازایی زنان یا سقط جنین زنان باردار می‌شه!

این هم از آن باورهای رایج اما کاملا غلط و اشتباهه که باعث شده خیلی‌ها با این  موجودات زیبا و بیگناه بدرفتاری بکنن.

اولا که موی گربه هیچ ارتباطی با نازایی زنان نداره و هیچ ریشه علمی و مستندی برای این باور غلط وجود نداره.

ریشه این باور نادرست در مورد گربه نوعی بیماری انگلی به اسم توکسوپلاسموز هست که در مدفوع گربه می‌تونه وجود داشته باشه.

اما برای اینکه شما بیمار بشید اولا گربه‌ باید حتما این انگل رو داشته باشه (که خب، همه گربه‌ها که مریض نیستن). دوما شما باید به مدفوع گربه بیمار دست بزنید و بعد دست آلوده به مدفوع رو به دهنتون بزنید (آخه کی این کار رو می‌کنه؟)

گربه خونگی که واکسینه شده و غذای مناسب می‌خوره احتمال مبتلا شدنش به این انگل در حد صفره. بنابراین با این تفاسیر می‌بینید که نگهداری از گربه به هیچ وجه باعث نازایی یا سقط جنین نمیشه و در مقایسه با خیلی از خطرات و بیماری‌های انسانی که زنان باردار رو تهدید میکنه این مورد واقعا خطرناک به حساب نمیاد.

اگه دوست دارید در مورد این بیماری بیشتر بدونید پیشنهاد می‌کنیم مقاله توکسوپلاسموز گربه و ارتباطش با نازایی رو مطالعه کنید.

۴. گربه‌ها ۷ تا جون دارن و چیزی‌شون نمی‌شه!

امان از دست باورهای اشتباه و بی‌پایه و اساس! این باور رایج وجود داره که گربه‌ها ۷ تا جون دارن (در فرهنگهای غربی حتی ۹ تا!) و به این راحتی‌ها نمی‌میرن!

اما واقعیت اینه که گربه‌ها مثل همه موجودات فقط یه جون و زندگی دارن و اتفاقا خیلی آسیب‌‍پذیر و حساسن.

منتها گربه‌ها بخاطر مسائل غریزی درد و ناراحتیشون رو مخفی می‌کنن. بنابراین شاید شما یه گربه ببینید که با ماشین تصادف می‌کنه یا از ارتفاع زیاد سقوط می‌کنه و بعد با سرعت فرار می‌کنه، انگار که آسیبی ندیده! اما این رفتار غریزیش در مواجهه با خطره و بعدا یه گوشه‌ای در تنهایی درد می‌کشه یا حتی جونش رو از دست میده!

در مورد گربه‌های خونگی هم بیماریهای زیادی اونا رو تهدید می‌کنه. بنابراین لازمه که برنامه طبق زمانبندی دقیق انجام بشه و هر ۶ ماه یکبار برای معاینه و چکاپ گربه رو پیش دامپزشک ببرید تا از سلامتش مطمئن بشید.

معرفی نژاد پیکینز

سگ نژاد پکینیز یه نژاد عروسکی و توپره. موهای این نژاد روی گردنشون کمی بلندتره که باعث شده مثل شیرهای نر یال‌دار به نظر بیان. چیزی که در مورد این نژاد دل هرکسی رو می‎بره، مدل راه رفتنشه که با ادا و اطوار خاصی همراهه. سگ نژاد پکینیز یه سگ سلطنتیه و برعکس قیافه‌اش برای نگهبانی هم یه سگ عالی محسوب می‌شه. خب بیایید ببنیم اصلیت این نژاد به کجا برمی‌گرده و شرایط نگهداریش چیه.

پیشینه سگ نژاد پکینیز

سال‌‌های سال سلسله‌ها سلطنتی چین با سگ‌ها عروسکی و بامزه مثل سگ پاگ، سگ شیتزو و پکینیز مشغول بودن. اونا این نژادها رو مخصوص خودشون می‌دونستن و آدم‌ها عادی اجازه‌ی نگهداری ازشون رو نداشتن. نکته‌ی جالبی که در مورد نژاد پکینیز در مقابل نژاد پاگ و شیتزو هست اینه که این نژاد؛ از اول کوچولو نبوده بلکه به مرور با دستکاری صاحب‌هاشون به این شکل در اومدن. این سگ توی چین مقدس محسوب می‎شده و به قدری مهم بوده که جزای دزدیدنش اعدام بوده.

بعد از تسخیر چین توسط انگلیس توی سال ۱۸۶۰، خانواده‌ی سلطنتی، تمام سگ‌هاشون رو کشتن تا به دست دشمن نیوفتن اما ۵ سگ از سگ‌های عمه‌ی پادشاه زنده موندن. این ۵ تا سگ به عنوان هدیه برای ملکه ویکتوریای انگلیس فرستاده شدن و اینطوری نژاد پکینیز تونست از انقراض نجات پیدا کنه. امروز این نژاد توی سرتاسر دنیا پیدا می‌شه و کلی هم طرفدار برای خودش دست و پا کرده.

چرا به سگ نژاد پکینیز سگ آستینی می‌گن؟

حتماً توی فیلم‌ها لباس سنتی چین رو دیدید، این لباس آستین‌های خیلی گشاد و بلندی داره. معمولاً چینی‌ها دوتا دستشون رو جلوی خودشون نگه می‌داشتن و انگشت‌هاشون رو بهم حلقه می‌کردن و راه می‌رفتن. اینطوری می‌تونستن توی آستین‌هاشون چیزهای محتلفی مثل سلاح قایم کنن. خانم‌های سلطنتی چینی توی آستین‌هاشون سگ‌های پکینیزشون رو قرار می‌دادن و باهم به گردش می‌رفتن. به همین خاطر یه سگ‌های این نزاد، سگ آستینی هم می‌گن.

ویژگی‌های ظاهری سگ نژاد پیکینیز

پوزه‌ی کوتاهی دارن که باعث می‌شه تنفس توی هوای مرطوب و گرم براشون سخت باشه. علاوه بر این این پوزه‌ی کوتاه باعث می‌شه که توی خواب خرخر کنن. چشم‌های پیکینیزها درشته و دماغشون V ماننده. موهاشون صاف، بلنده و دو لایه‌اس. برعکس چیزی که از توی عکس به نظر میاد موی این سگ‌ها خیلی لخت نیست و موقع لمس کردنشون ممکنه کمی زبری حس کنید. علاوه بر این اسکلت‌بندی بدن سگ‌های پیکینیز طوریه که یه مدل خاص و بامزه‌ای از راه رفتن دارن، چیزی شبیه به راه رفتن مدل‌ها روی فرش قرمز.

سگ نژاد پکینیز بین ۳ تا ۶ کیلوگرم می‌تونن وزن داشته باشن و قدشون بین ۱۵ تا ۲۳ سانتی‌متر می‌تونه باشه.

 سگ نژاد پکینیز چقدر عمر می‌کنه؟

همونطور که می‌دونید شرایط نگهداری، تغذیه مناسب، داشتن فعالیت کافی و بیماری‌های زمینه‌ای می‌تونه روی سلامت سگ و طول عمرش تاثیر بذاره. به طور کلی سگ‌های پکینیز بین ۱۳ تا ۱۵ سال عمر می‌کنن.

ویژگی‌های شخصیتی سگ نژاد پکینیز

پکینیزهای دوست داشتنی، خیلی باهوشن و سگ‌های اجتماعیی محسوب می‌شن. اونا با همه‌ی افراد خونه ارتباط برقرار می‌کنن اما با غریبه‌ها خیلی خوب نیستن. همین وِیژگی باعث شده که نگهبان‌های خوبی باشن. اونا در مقابل سگ‌هایی از نژادهای بزرگتر اعتماد به نفس خوبی از خودشون نشون می‌دن و مبارزه‌طلبی می‌کنن. شاید با این صحنه برخورد کرده باشید که توی پارک موقع چرخ‌زنی، یه پکینیز کوچولو در حال واق واق کردن به یه سگ خیلی از خودش بزرگتر باشه. اگه دوست دارید پکینیزتون با سگ‌های دیگه ارتباط خوبی داشته باشه، بخش مربوط به تربیت سگ پکینیز رو بخونید. سگ‌های نژاد پکینیز نسبتاً مستقلی محسوب می‌شن اما با میزان بیشتری توجه و عشق زندگی سالم‌تری رو تجربه می‌کنن.

رابطه‌ی پکینیزها با کودکان

پکینیزها در کل رابطه‌شون با بچه‌ها خوبه. اما بچه‌های بزرگسال‌تر رو ترجیح می‌دن. البته اگه بچه‌ای بخواد باهاشون خشن رفتار کنه تحملش نمی‌کنن و حقش رو کف دستش می‌ذارن پس اگه توی خونه بچه‌ی کوچیک دارید کمی حواستون به رابطه‌شون باشه تا همدیگه رو بشناسن و باعث آزار هم نشن. نگهداری پکینیز با بچه‌های خیلی کوچیک شاید خیلی انتخاب خوبی نباشه. چون بچه‌های ۲ ۳ ساله ممکنه به طور غیر عمدی باعث اذیت شدن پکینیزتون بشن و عکس‌العمل پیکینیزتون باعث بشه که تا ابد رابطه‌اشون با سگ‌ها توام با ترس باشه.

رابطه‌ی پکینیزها با حیوون‌های دیگه

پکینیزها خیلی رابطه‌ی خوبی با سگ‌های دیگه ندارن. اونا دوست دارن توی خونه فرمانروایی کنن و همه‌ی توجه اعضای خونه مال خودشون باشه. البته اگه سگ دیگه‌تون از همین نژاد باشه ماجرا فرق می‌کنه و می‌تونن دوستای خوبی بشن. به همین خاطر اگه توی خونه سگ‌ دیگه‌ای دارید خوبه که در مورد نگهداری از یه پکینیز بیشتر فکر کنید. علاوه بر سگ اگه توی خونه حیوون دیگه‌ای دارید خیلی باید محتاط باشید چون پکینیزها عاشق شکار کردنن و شامه‌ی قویی دارن.

تاریخچه نژاد دالمیشن:

دالمیشن پیشینه قابل توجهی دارد.منشا و‌پیدایش این نژاد بسیار قدیمی است و محققین بر سر منشأ آن به توافق نرسیده اند.منشا این نژاد به کشور رومانی برمیگردد.عده ای نیز اعتقاد دارند که پیدایش این سگ به ناحیه دالماشیا واقع در غرب یوگسلاوی برمیگردد.
احتمال زیاد منشا آن به اواسط قرن 18 برمیگردد.
در کل منشا پیدایش این نژاد خیلی مشخص نیست.این نژاد نام خود را در طول اقامت خود در منطقه Dalmatia، استانی در ساحل شرقی دریای آدریاتیک، منطقه ای که در حال حاضر به عنوان کرواسی شناخته می شود، کسب کرده است.
ما هنوز کاملا مطمئن نیستیم که منشا دقیق دالمیشن کجا باشد.
قابل اطمینان ترین منابع نشان می دهد که آنها از شرق مدیترانه به هند و سپس اروپا گسترش یافته اند.
برخی معتقدند این گسترش در هنگام سفر کولی ها اتفاق افتاده است.
نام دالمیشن تقریبا در اواخر دهه 1790ظهور پیدا کرده بود، اما سگهای موجود در نقاشی ها و مصنوعات که قبل از این زمان دیده می شدند، نیز ثبت شده است.
پس از آن، این نژاد در کنار ارابه های جنگی و انواع مختلفی از واگن ها کشیده شد و دیده شد. احتمالا به این دلیل است که آنها نام دوم خود را  The Carriage Dog به این گونه دریافت کردند.
آنها به عنوان سگ های جنگ مورد استفاده قرار گرفتند و مرزهای Dalmatia را حفظ کردند.
دالمیشن ها دارای یک غریزه شکار قوی هستند و شکارهای مورد علاقه آنها بخصوص موش و خرگوش است.
در ورزش،از آنها به عنوان سگ های پرنده، در پیاده روی ها، ریتورها و یا برای شکار گراز یا گوزن استفاده شده اند.
هوش آنها در طول سال ها از آنها سگ های سیرک موفقی ساخته است.
از آن جایی که دالمیشن ها و اسب ها بسیار با هم سازگار هستند، این سگ ها به راحتی آموزش دیده بودند تا در مقابل واگن ها به کار بپردازند تا به پاک کردن مسیر کمک کنند.
هم‌چنین دالمیشن ها نگهبانان خوبی هستند، و از آنها به عنوان نگهبان برای محافظت از آتش نشانی و تجهیزات آن استفاده میشد.
موتورهای آتش نشانی که بسیار سریع و قدرتمند طراحی شده بودند، یک هدف وسوسه انگیز برای دزدان بودند، بنابراین دالمیشن ها به عنوان بازدارنده سرقت و نگهبان نگهداری شدند.

ظاهر سگ نژاد دالمیشن:

وزن در نرها: (25) کیلوگرم ، در ماده ها: (25) کیلوگرم
ارتفاع در نرها: (50-60) سانتی متر ، در ماده ها: (50-55) سانتی متر
دالمِیشِن نژادی قوی ، عضلانی ، فعال و هوشیار است. تحمل بدنی این نژاد زیاد است و سرعت اش نیز خوب است. بالای جمجمه اش پهن است و دارای یک شیار کم عمق است.
دم در امتداد خط پشت قرار دارد و حات فر خورده ندارد. موها کوتاه ، متراکم و نرم است. رنگ این نژاد سفید است و دارای لکه های سیاه یا جگری روی بدنش است.
این سگ دارای پوشش بسیار نرم است. دم او نسبتا طولانی است و به سمت انتهای آن میچرخد.
کرم رنگ پایه پوشش او است. لکه های بدن او علاوه بر تنه او روی سر، سینه، پاها یا دم نیز وجود دارد.

نیاز به آراستن در این نژاد:

دالمیشن، با وجود رنگ سفید خود، سگهای فوق العاده تمیز با پوششهایی دافع خاک هستند.
صاحبان این سگ ها اذعان دارند که آنها همیشه براق و سفید ظاهر می شوند.
آنها همچنین بوی سگ را از خود منتشر نمی کنند، بدین معنی که حمام برای او فقط یک بار در هر چند ماه مورد نیاز است .در واقع حمام بیش از حد روغن های ضد نفوذ پوشش او را از بین می برد و باعث خشکی پوستش می شود.
گوش دالمیشن را به صورت هفتگی برای جلوگیری از علائم عفونی باید بررسی کنید.
شما باید فقط از گوش پاک کن با پاک کننده های تایید شده توسط دامپزشک و یک توپ پنبه استفاده کنید.
مسواک زدن دندان های سگ به صورت هفتگی کمک خواهد کرد که دندان ها و لثه های او سالم بمانند و بوی بد تنفس او از بین برود.

خلق و خوی نژاد دالمیشن:

دالمِیشِن شکارچی خوبی است. دویدن و بازی کردن را خیلی دوست دارد. سگی بازیگوش و پرانرژی می باشد. می توان می توان آنها را به عنوان سگ نگهبان تربیت کرد زیرا ان ها دیدبان های خوبی هستند.
عدم فعالیت بدنی کافی در روز او را به یک سگ عصبی و ناراحت تبدیل میکند. این نژاد علاقه دارد وقتش را کنار صاحبش بگذراند و به همین سبب برای نگهداری در حیاط مناسب نیست.
معمولاً با سایر حیوانات به خوبی کنار می آید اما گاهی اوقات نسبت به سایر سگها و به خصوص نرها حالت تهاجمی دارند.هم چنین تعداد توله ها در این نژاد زیاد است و ممکن است به بیش از ده عدد برسد.
طول عمر این نژاد حدود 10-12 سال است.

مشکلات مربوط سلامتی نژاد دالمیشن:

این نژاد به عنوان یک نژاد شگفت انگیز و زیبا بسیار پرطرفدار می باشد اما چند چیز است که ما به عنوان صاحبان آنها باید بدانیم و مسائلی که مربوط به سلامت آنها می شود را بررسی کنیم .
درست مثل هر نژاد دیگری، مشکلات خاصی از سلامتی در این نژاد نیز وجود دارد که دالمیشن ها از آن رنج می برند.
پس از گفتن این مطلب، قبل از ادامه به این نکته اشاره کنیم که دالمیشن سگ های نسبتا سالمی هستند.
وقتی که “مشکلات رایج” را می گوییم، به این معنی نیست که این مشکلات برای تمامی دالمیشن ها رایج هستند.
اکثریت آنها در واقع این مشکلات را ندارند،اما برخی از آنها  با این مشکلات درگیر هستند.
طول عمر این نژاد چقدر است؟
متوسط طول عمر دالمیشن حدود 10-15 سال است.
بهترین راه برای اطمینان از اینکه سگ شما یک زندگی طولانی و سالم را تجربه کند ،کنترل زندگی او از طریق رژیم غذایی مناسب و فعالیت های فراوان است.
اغلب دشوار است که یک رژیم غذایی را پیدا کنید که تمام مواد غذایی مورد نیاز را داشته باشد و برای رفع آن، بسیاری از صاحبان داروهای مولتی ویتامین را به رژیم غذایی او اضافه می کنند.

ناشنوایی:
آزمون BAER برای تست مشکلات شنوایی است، در حدود 30٪ از دالمیشن ها مشکلات شنوایی دارند.
تقریبا یکی از 12 دالمیشن ها به طور کامل ناشنوا هستند و در حدود یکی از 5 تا فقط یک گوش آنها می شنود.
کشف کردن اینکه آیا یک سگ ناشنوا است می تواند دشوار باشد، اما خوشبختانه یک آزمایش وجود دارد که می تواند این کار را انجام دهد.
آزمون های شنوایی BAER برای بررسی مشکلات شنوایی انجام می شود.
چاقی:
چاقی می تواند یک مشکل بهداشتی مهم در دالمیشن باشد . این یک بیماری جدی است که ممکن است باعث ایجاد یا بدتر شدن مشکلات متابولیک و اختلالات گوارشی و کمر درد و بیماری های قلبی بشود.
اگر آنها به درستی تغذیه نشوند دچار مشکلات زیادی می شوند. این سگ ها نیاز به رژیم غذایی با کیفیت بالا دارند. وزن اضافی می تواند مشکلات جدی ای برای این سگ ها به وجود اورد. از غذا خوردن بیش از حد توله سگ تان اجتناب کنید
شاید مهمترین عامل رشد مناسب سگ تان این باشد که تغذیه او آهسته و تدریجی باشد. این بدین معنی است که اگر برای نگه داشتن توله سگ تان کم حوصله بودید این مشکل را با دادن غذای زیاد کنترل نکنید.
اجتناب از تغذیه بیش از حد امری بسیار مهم است.
اگر دنده ها و ستون فقرات سگ تان با چربی زیاد پوشیده شده باشد که شما به راحتی نمی توانید آنها را ببینید سگ شما دارای اضافه وزن است. مشاوره دامپزشک را در مورد کاهش وزن سگ توصیه می شود.برخی از شرایط سلامتی نیز می تواند باعث چاقی شود.
علاوه بر افزایش تمرین روزانه ،کاهش دادن جیره غذایی سگ یا تغذیه آنها با غذای کم کالری حاوی مقادیر زیاد فیبر می تواند به کاهش وزن سگ کمک کند. تقسیم غذای سگ را به چند وعده غذایی در طول روز می تواند کالری بیشتری را در اختیار سگ بگذارد در حالی که سگ شما احساس سلامت و سیری نیز می کند.
شما همچنین می توانید مواد غذایی سالم مانند لوبیا سبز یا کدو تنبل کنسرو شده را به غذایش اضافه کنید.
چاقی سگ‌ها یکی از معضلات جدی سلامت آنها است که امروزه در سگ‌ها  زیاد دیده می‌شود، اضافه وزن در سگ ها نیز بیماری‌ها و مشکلات فراوانی را به همراه خود می‌آورد.
دلایل مختلفی منجر به چاقی سگ ها می‌شوند اما دلیل اصلی معمولا رژیم غذایی نامناسب و عدم ورزش کافی  آنها است.هم چنین ممکن است یکی از نشانه‌های اختلالات هورمونی نیز باشد مانند کم کاری تیروئید یا سندروم کوشینگ.
چاقی سگ ها به این دلیل خطرناک است که می تواند مشکلات سلامتی بسیاری را ایجاد کند.
سگ هایی که برنامه روزانه ای برای تقریبا همه چیز دارند مثل :خوردن غذا، مراقبت از بدن، پیاده روی، زمان بازی، آموزش غیره، بسیار بهتر عمل می کنند
مواد غذایی خشک با کیفیت بالا برای سگ‌تان فراهم کنید.
تغذیه متعادل او را که باعث رشد کامل او می شود می توانید با مواد غذایی همچون بادمجان، مواد غذایی کنسرو شده و یا آب مخلوط اب با آن ها انجام دهید. شما همچنین می توانید تخم مرغ، میوه ها و سبزیجات و پنیر را استفاده کنید.توله های این سگ باید احتمالا از غذاهای پرچم دار استفاده کنند زیرا در سن رشد هستند و نیاز های تغذیه ای شان زیاد است.
در غیر این صورت ممکن است منجر به کمبود مواد معدنی و ویتامین، مشکلات دندان و استخوان ها شوند و هم چنین ممکن است بعضی از مواد غذایی باعث  چاقی شود.

آلرژی:
خیلی سگ ها نسبت به چیزی حساس هستند و این سگ ها نیز متفاوت نیستند.
آنها می توانند نسبت به واکنش های آلرژیک بی توجه باشند یا می توانند به صورت خارش، بثورات پوستی و غیره نشان داده شوند. شایع ترین علل الرژی تغییرات در غذا و محیط آنها است.
تنها کاری که می توانید انجام دهید این است که کشف کنید چه چیزی باعث حساسیت آن می شود و در صورت امکان از آن اجتناب کنید.
از آنجا که از همه آلرژن ها نمی توان اجتناب کرد – مانند مواردی که برخی از آنها آلرژی های فصلی دارند – بعضی از دامپزشکان آنتی هیستامین ها را برای تسکین علائم تجویز می کنند.

مسئله مهمی که در آلرژی ها در نظر گرفته می شود این است که در واقع به دنبال آلرژی، عفونت های باکتریایی پیدا می شوند.
هنگام سوزش و خارش ناشی از آلرژی ها، سگ ها تا حدودی نقطه ای از پوست را در اثر خارش ملتهب می کنند و این باعث می شود که باکتری ها در آن محل عفونت ایجاد کنند.
بنابراین اگر سگ شما دارای عفونت های داخل یا اطراف نقاط مشابه باشد، علت اصلی آن ممکن است آلرژی باشد.
مشکلات مربوط به دندان:
حتما مراقب باشید که سگ شما به بیماری های دندان و لثه دچار نشود.مسواک زدن روزانه باید انجام شود و همچنین تمیزکاری حرفه ای دندان ها باید توسط دامپزشک او انجام شود.
هم چنین باید مراقب عفونت های گوش در آنها باشید .این کار را می توانید با تمیز نگه داشتن گوش آنها انجام‌ دهید.
سگ خود را یک محیط امن، تمیز و آرام قرار دهید. استرس می تواند باعث ایجاد بیماری در سگ ها شود.
کم کاری تیروئید :
این اختلال زمانی ایجاد می شود که تولید هورمون توسط غده دچار مشکل شده باشد و کم تولید شود. هنوز به طور قطعی نمی دانند چه چیز باعث بروز کم کاری تیرویئد در سگ ها می شود . ولی اختلال سیستم ایمنی بدن بیشترین احتمال را پیدا کرده است.
همانطور که این بیماری در نژادهای متوسط و بزرگ شایع تر هست در دالمیشن هم وجود دارد.
هم چینی از عوامل ایجاد کننده آن می توان به سرطان ها و بیماری های دیگر و گاهی استفاده از بعضی دارو ها نیز اشاره کرد.
از علائم این بیماری می توان به موارد زیر اشاره کرد:
خستگی و ضعف
ریزش مو
افزایش وزن
خشکی پوست
ریزش بیش از حد مو ها
تغییرات در رنگ پوست
عدم تحمل به سرما
کاهش ضربان قلب
کلسترول بالا
کم خونی
.
دیسپلازی لگن:
یک اختلال ژنتیکی است که همچنین تحت تاثیر عوامل محیطی مانند رژیم غذایی است. این شایع ترین علت شل شدن پاهای عقب در سگ های معمولا بزرگ است و همچنین دالمیشن ها را تحت تاثیر قرار می دهد.
یک بیماری ارثی است و زمانی اتفاق می‌افتد که استخوان ران به درستی روی مفصل خود در ناحیه لگن قرار نمی‌گیرد.  بیشتر دالمیشن ها دچار این ناهنجاری هستند. احتمالاً علت ابتلای بیشتر سگ های بزرگ به این بیماری مربوط به توده بدنی بیشتر است  که به آن شاخص توده بدنی یا همان BMI گفته می شود.
نکته مهم و جالب توجه در مورد این بیماری این است که علت آن آسیب های خارجی و محیطی نیست بلکه یک علت ژنتیکی است. یعنی آن که این بیماری از همان ابتدای تولد همراه با توله سگ است. همین مسئله است که باعث می شود که گاهی ببینیم یک سگ جوان یا حتی توله با پایی لنگ به زندگی پر رنج خود ادامه می دهد.
چیزهایی مانند اضافه وزن و زیاده‌روی کردن در ورزش، شدت این ناهنجاری را زیاد کرده و ممکن است منجر به لنگی دالمیشن شود.
دیسپلازی لگن اولین و عمده ترین عامل لنگیدن پاهای عقب سگ ها، به خصوص ممکن است در نهایت آن مفصل را از دست بدهد.دامپزشک شما می تواند برای درمان آن دارو تجویز کند تا سگ شما راحت تر حرکت کند. جراحی در موارد شدید گزینه پیش روی است.
عواملي كه سبب بروز اختلال ديسپلازي حاد مي شوند:
تغذیه سگ های جوان با  یک رژیم غذایی بسیار پرکالری و اضافه وزن !
تشویق سگ های جوان برای پریدن به بالا و پایین از ارتفاع که در آن آنها بر روی پاهای عقبی خود فرود می آیند،
لگن می تواند در آن ها اسیب ببیند.
سگ ها ممکن است تا 1 تا 2 سالگی علائم را نشان ندهند و در برخی موارد ممکن است درد یا لنگش را نشان ندهند تا زمانی که آنها بسیار مسن شوند.
برخی علائم دیسپلازی هیپ:
لنگش پا
پیاده روی ناسالم و همراه نوسان
برای بررسی آن و بررسی برای درمان، از دامپزشک کمک بگیرید.
نفخ:
اتساع معده و volvulus که به عنوان نفخ شناخته شده در بسیاری از نژادهای سگ دیده می شود.
عدم درمان این بیماری به سرعت آن را به عاملی کشنده تبدیل می کند گاهی اوقات در زمان کمی مثل نیم ساعت نیز این اتفاق می افتد.
یکی از مشکلاتی که در اکثر سگ ها وجود دارد مشکل نفخ می باشد … و در بسیاری از موارد درمان آن نادیده گرفته می شود.اگر علائم نفخ سگ نادیده گرفته شود و درمان داده نشود،می تواند مشکلات جدی برای آن بوجود اورد.
خوشبختانه، زمانی که یک صاحب سگ بداند چگونه از این حالت جلوگیری کند، شانس ابتلا به این بیماری بسیار کاهش می یابد.

برای حفظ سلامت سگ خود اجازه دهید سگ تان دستورالعمل های تغذیه ای مناسب را دنبال کند. هرگز اجازه ندهید که سگ شما تند تند غذا بخورد.
مقدار مناسبی ورزش را برای او خود بگذارید: راه رفتن، دویدن و بازی کردن. هرگز بعد از غذا خوردن، او را مجبور به ورزش و فعالیت نکنید.
سنگهای ادرار:
همه سگ ها می توانند از سنگ های ادراری رنج ببرند، اما دالمیشن ها در معرض خطر بیشتری هستند – به خصوص در نوع نر آنها!
علت آن ژنتیک است و سطح بالایی از اسید اوریک در خون آنها که تحت عنوان hyperuricemia شناخته می شود،علت آن می باشد.
بهترین راه برای کاهش خطر در این مورد، محدود کردن مصرف پروتئین هاست است که غلظت بالای آن در گوشت ارگان های داخلی بدن، به ویژه کبد یافت می شود.
و البته شما نباید هیدراتاسیون (مصرف اب)را فراموش کنید.
اطمینان حاصل کنید که سگ شما همیشه دارای آب تمیز است.
برای مقابله با این مشکل، جنبشی رو به رشد در میان برخی از دامداران و پرورش دهندگان دالمیشن ایجاد شده است که تمرکز آنها بر پرورش دالمیشن هایی با اسید اوریک کم است.
صرع / تشنج:
اثرات آن می تواند بسیار ترسناک باشد، به خصوص اگر مطمئن نیستید که چه اتفاقی می افتد.
درمان صرع یا تشنج شامل درمان دارویی می شود. همچنین گمان می رود که صرع ممکن است توسط آلرژی ایجاد شود. در حالی که ممکن است در همه موارد درست نباشد، مواردی وجود داشته است که تشنج پس از درمان آلرژی متوقف شده است.
بیش فعالی:
به طور معمول دالمیشن ها سگ های بسیار فعالی هستند، اما گاهی اوقات می تواند کمی بیشتر باشد که تحت عنوان بیش فعالی شناخته می شود.ممکن است این انرژی بیش از حد یک مشکل بزرگ به نظر نرسد، اما می تواند منجر به رفتار مخرب او شود. بهترین راه برای مقابله با این مسئله این است که به سگ خود بیشتر فرصت دهید تا از طریق بازی، پیاده روی و ورزش تمام انرژی اضافی خود را بسوزاند.
نگه داشتن دالمیشن به صورت سالم اگرچه طبق لیست بیماری های بالا سخت به نظر می رسد اما بسیاری از دالمیشن ها زندگی طولانی و سالمی دارند.
یکی از بهترین راهها برای اطمینان از اینکه سگ شما دچار این دسته بیماری ها و مشکلات نشود،پیگیری های منظم و بررسی های دامپزشکی است.
هر چه زودتر مشکل تشخیص داده شود، شانس درمان بیشتر است.
بیمه حیوان خانگی:
برای کمک به هزینه ها، برخی از صاحبان سگ خود را بیمه حیوان خانگی می کنند.
صورت حساب های غیر منتظره بزرگ می تواند برای شما دردساز باشد و بیمه حیوان خانگی قطعا می تواند به آن کمک کند.
پیدا کردن این موضوع که هر بیمه ای چه طرحی را پوشش می دهد بسیار مهم است.

تاریخچه نژاد کاکر اسپنیل

به طور کلی خانواده سگهای اسپنیل در ابتدا به عنوان سگ شکار و برای پیدا کردن و گرفتن پرنده‌ها به وجود اومدن. جالبه بدونید که نام کاکر از کلمه وودکاک (woodcock) گرفته شده که اسم یه پرنده پرطرفدار در مسابقات شکاره.

در اواخر قرن ۱۹ این سگهای شکاری کوچولو به ایالات متحده راه پیدا کردن. آمریکایی‌ها سایز کوچکتر، موهای بلند و زیباتر و سر گردتر رو برای این سگ ترجیح دادن و در جریان پرورش این سگ، سگ کاکر اسپنیل آمریکایی رو به وجود آوردن که امروزه در بسیاری از کشورها به عنوان یه نژاد جداگانه در نظر گرفته میشه.

با وجود اینکه سگهای کاکر اسپنیل جزء سگهای ورزشی و شکاری محسوب میشدن، اما بیشتر به عنوان سگ همنشین و سگ خانوادگی نگهداری میشن.

ویژگی‌های ظاهری و مشخصات کاکر اسپنیل

اولین ویژگی ظاهری بارز و خاص این سگها، گوش‌های خیلی بلند، پشمالو و آویزونشونه که آدم رو وسوسه می‌کنه بهشون دست بزنه.

کاکر اسپنیل‌ها موهایی پرپشت و متراکم و مجعد به رنگ‌های مختلف مثل مشکی، کرم، حنائی، سفید و قهوه‌ای دارن. البته این سگها گاهی به صورت دو یا سه رنگ هم دیده میشن.

همینطور این سگها چشم‌های درشت، قهوه‌ای و زیبایی داره که ظاهر این سگ رو دوست‌داشتنی‌تر می‌کنه.

انواع سگ کاکر اسپنیل

همونطور که در ابتدای مقاله گفتیم آمریکایی‌ها تغییرات ظاهری زیادی در این نژاد به وجود آوردن تا به ظاهر دلخواهشون برسن.

تفاوت ظاهری نسخه آمریکایی این سگ اونقدر زیاد شد که بالاخره در سال ۱۹۴۶ سگ کاکر اسپنیل آمریکایی به عنوان یه نژاد جداگانه شناخته شده و به سرعت در آمریکا محبوبیت پیدا کرد.

در حال حاضر، دو نوع سگ کاکر اسپینل وجود داره: انگلیش و امریکن.

سگ کاکر اسپنیل آمریکایی در مقایسه با نوع انگلیسی، جثه و وزن و قد کوچکتر و سر گردتری داره.

سگ کاکر اسپنیل انگلیسی

• وزن: ۱۲- ۱۵ کیلو
• قد: ۳۵- ۴۳ سانتیمتر

سگ کاکر اسپنیل آمریکایی

• وزن: ۱۱- ۱۳ کیلو
• قد: ۳۵-۳۸ سانتیمتر

جالبه بدونید در آمریکا نژاد کاکر اسپنیل آمریکایی محبوبتره و وقتی در مورد این سگ صحبت می‌کنن حتما منظورشون نسخه آمریکاییشه. اما در سایر نقاط دنیا نژاد کاکر اسپنیل انگلیسی محبوبیت و شهرت بیشتری داره.

طول عمر نژاد کاکر اسپنیل چقدره؟

طول عمر سگ به عوامل مختلفی مثل تغذیه و نحوه نگهداری بستگی داره. اما به طور کلی نژاد کاکر اسپانیل ها با نگهداری مناسب می‌تونن بین ۱۰ الی ۱۵ سال عمر کنن.

خلق و خو و ویژگی‌های رفتاری کاکر اسپنیل

کاکر اسپنیل‌ها سگهایی باهوش، بازیگوش، بی‌دردسر، مهربون و تربیت پذیری هستن.

اونا شخصیتی آروم و دوست داشتنی دارن و معمولا خیلی بغلی و عاشق نوازش شدن هستن و دوست دارن تو فعالیت‌های خانوادگی حضور داشته باشن.

در واقع، این سگ وقتی احساس کنه عضوی از خانواده است و بهش توجه می‌شه به شادترین سگ دنیا تبدیل می‌شه.

کاکر اسپنیلها خیلی به صاحبشون وفادار هستن و دوست دارن همیشه پیش شما باشن. پس اگه دیدید سگتون هرجای خونه که می‌رید، از این اتاق به اون اتاق داره دنبالتون میاد تعجب نکنید!

این نژاد خیلی بازیگوش و شیطون، هشیار و پرانرژیه و به خاطر اینکه سگ شکار بوده از فعالیت‌های فضای باز از پیاده‌روی ساده گرفته تا دویدن و دنبال کردن لذت می‌بره.

اصول نگهداری از نژاد کاکر انگلیسی و آمریکایی

با این که این سگ از اول برای فعالیت‌های شکار و فضای باز به وجود اومده، اما به خوبی با زندگی تو خونه و آپارتمان خودش رو سازگار می‌کنه.

حتی می‌تونیم بگیم که بیشتر از اینکه سگ ورزشی و فضای باز باشه یه سگ خونگی و همدم دوست داشتنیه.

این سگ به خاطر جثه کوچکی که داره تقریبا تو هر اندازه خونه و آپارتمانی می‌تونه به راحتی زندگی کنه و برای کسانی که تا حالا سگ نداشتن هم مناسبه.

نکته مهم: این سگ خیلی احساساتیه و به شدت به صاحبش و اعضای خانواده وابسته می‌شه و اصلا از تنها موندن خوشش نمیاد. کاکر اسپنیل‌ها اگه زیاد تنها بمونن دچار اضطراب جدایی می‌شن و ممکنه استرسشون رو با پارس کردن، گریه کردن و خرابکاری نشون بدن.

پس اگه در طول روز مجبورید سگتون رو تنها بذارید و فرد دیگه‌ای هم برای مراقبت از سگ ندارید بهتره نژاد دیگه‌ای رو انتخاب کنید.

اگه هنوز در مورد نژاد سگ مطمئن نیستید پیشنهاد می‌کنیم تست انتخاب نژاد سگ رو انجام بدید تا از بین ۴۱ نژاد سگ و با توجه به سلیقه، سبک زندگی، وضعیت مالی، وضعیت کاری و …. مناسبترین سگ رو بهتون معرفی کنیم.

کاکر اسپنیل به چه میزان فعالیت و پیاده‌روی نیاز داره؟

درسته که این سگها به خوبی در هرخونه و آپارتمانی زندگی می‌کنن، اما فراموش نکنید که این سگها در اصل سگهای شکاری و ورزشی هستن. به همین دلیل باید انرژی روزانه‌شون تخلیه بشه تا از بروز مشکلات رفتاری جلوگیری کنید.

توله سگ کاکر اسپنیل تنها به یه پیاده‌روی کوتاه نیاز داره؛ اما سگ بالغ روزانه به ۲ بار پیاده روی (هربار ۳۰ دقیقه) و همینطور چندین نوبت بازی و فعالیت تو خونه نیاز داره.

کاکر اسپنیل‌ها به خاطر سابقه اجدادشون عاشق بازی فِچ یا برو بیار هستن. این بازی رو می‌تونید با توپ، اسباب بازی و … هم داخل خونه و هم در فضای بیرون بازی کنید.

رابطه این سگ با بچه‌ها و سایر حیوانات چطوریه؟

یکی از دلایل محبوبیت زیاد این نژاد اینه که یه سگ خانوادگی خوب و مهربونه.

سگ cocker spaniel برخورد دوستانه‌ای با همه، از جمله بچه‌ها داره. البته چون این سگ خیلی حساسه بهتره به بچه‌ها هم در مورد رفتار و برخورد درست با این سگ آموزش داده بشه و با کودکان خردسال و کم سن و سال تنها گذاشته نشه.

این سگ با سگهای دیگه هم رابطه خوبی داره و در صورتی که خوب و به موقع تربیتش کنید با سایر حیوانات حتی گربه‌ها هم رابطه دوستانه‌ای خواهد داشت.